De aardbeien kwestie

Heerlijk zijn ze de zomerkoninkjes, hoewel de zomer vooralsnog ver te zoeken is maakte ik toch dankbaar gebruik van alles wat groeit en bloeit in mijn moestuintje.

Als peutertje was een van mijn eerste woordjes het woordje AARDBEI, de manier waarop ik dit gezegd moet hebben is voor mijn ouders een reden geweest om er destijds een geluidsopname van te maken. Ik scheen het nogal duidelijk in het perfect Nederlands met een lichte zwaai in mijn stem ten gehore gebracht moeten hebben.

Geen wonder dus, dat deze halve boerin al in het begin van het voorjaar zich tegoed deed in de aanschaf van de perfecte aardbeien plantjes. Ik pootte ze in een leuk vel gekleurde bloempot, voorzien van biologische grond. En hoppa daar gingen ze, aangemoedigd door de zon, wat regen en mijn ondoorgrondelijke liefde voor de AARDBEI.

En nu zijn de allereerste zomerkoninkjes een feit, van de week proefde ik al stiekem van de aller aller eerste aardbei, zo van het steeltje in mijn mond. Geen vieze vuile met gif doorgronde pesticiden die mijn aardbei zo heerlijk deed smaken, maar gewoon de pure kracht van zon, regen gemengd met wat grond deed deze kanjer van een aardbei mij het gevoel geven van pure rijkdom.

Een ledikantje met smaak (deel 2)

Vorige week vertelde ik u over mijn met smaak uitgezochte retro ledikant. Aan het begin van het IUI traject staande, en nu al bang zijn dat ik straks tijd te kort kom kon ik niet langer aanzien dat het ledikantje uit elkaar gehaald voor het vervoer destijds, netjes tegen de muur in de babykamer staat te staan.

Dus begon ik vorige week op een geweldig zonnige avond te schuren alsof mijn leven ervan af hing. En gisteren ronde ik het schuur project af. Ik had natuurlijk ook gewoon naar fietscross kunnen gaan, maar iets in mij vertelde me, " schiet nu maar op".

Belachelijk natuurlijk, er zijn namelijk mensen die tijdens hun zwangerschap gewoon nog even doodleuk een huis kopen, deze van haver tot gort opknappen, een babykamer aanschaffen, of net als ik oude meubeltjes doen opknappen.

De boel schoonmaken, ondertussen nog een een puf-cursus volgen of er een paar lesjes zwangerschap yoga tegen aan knallen, de geboortekaartjes doen bestellen, een doopsuiker of weet ik veel wat voor traktaties in elkaar knutselen, her en der een bezoekje aan de verloskundige brengen, wat echo's incasseren om vervolgens hun oogappel op de wereld te doen zetten.

En ik lieve mensen, doe het op voorhand, niet alleen omdat ik heel graag alles alvast klaar heb, want God may know wat me allemaal te wachten staat, maar ook omdat ik graag in de safety zone zit. Kijk de luchtjes die met de verf lucht gepaard gaan, kunnen zo lekker de babykamer verlaten en ik hoef die troep tijdens de zwangerschap niet in te ademen.

Om één of andere belachelijke manier heb ik graag dingen onder controle, zo hang ik vaak de was in kleur en op volgorde op, goede vriendin Margriet kan dit beamen, want stel je voor dat we een orkaan krijgen en het dak word van mijn huis geblazen dan ziet de hele omgeving dat ik mijn was in ieder geval keurig in volgorde op de lijn gehangen heb, en valt mij niets te verwijten.

ALS OF DAT ER TOE DOET!!! Dat wanneer CNN in hun met camera behangen helikopters wereldwijd verslag doet geven van de orkaan die door een klein dorpje in de kop van Groningen raasde, zij inzoomen op de keurig ophangen was van Louise Lennips.

DOE FF NORMAAL...maar goed dat ben ik, ik heb de dingen graag onder controle. En dus begon ik eraan, want naast het ledikantje moet ik ook onze oude commode, een leuk kastje voor boven de commode, en een oude kleding kast nog van een flinke lik verf voorzien. Dus misschien is het helemaal zo slecht nog niet om dingen voorhand onder controle te willen hebben. Als je was maar netjes hangt.

Fijn weekend!!!

Zo liefffffff

Afgelopen maandag vertrok ik samen met goede vriendin Margriet naar de kliniek waar ik als alles goed is de IUI behandeling mag beginnen. Ik had die dag twee afspraken staan namelijk een gesprek met een verpleegkundige en daarop volgend een gesprek met een maatschappelijk werkster.

Natuurlijk had ik alles weer tot in de puntjes voorbereid, dus verliepen de gesprekken best lekker, al moet ik toegeven dat ik voor die tijd best wat last had van klamme handjes, zeker wanneer er van die witte jassen aan te pas te komen, ik weet niet wat dat is met witte jassen, en ik begrijp ook niet helemaal waarom die dingen altijd wit moeten zijn want naar mijn mening doet kleur namelijk wonderen.

Maar goed de verpleegkundige was een alleraardigst vrouwtje, en ook de maatschappelijk werkster deed een flinke duit in het zakje. Kortom twee leuke dames, die de drempel ietwat deden verlagen.

Omdat mijn lieve vrienden en hun kids wisten van mijn bezoek aan de kliniek, stonden zij afgelopen zaterdag met een leuke verassing voor de deur, eerder die week had ik van dochter lief al leuke baby sokjes gekregen welke eigenlijk in het verassing pakket thuis hoorden, maar madame kon niet wachten vandaar de sokjes vooraf. Nu was ik zaterdag gezellig aan de vlotter dus stonden deze lieverds voor een dichte deur.

De volgende dag maar proberen, zullen ze gedacht hebben. Maar ook die dag was de vogel gevlogen want wij bedachten gezellig naar vestingstadje Bourtange te gaan om ons eens te verdiepen in de 80 jarige oorlog. Zo gezegd zo gedaan, en weer stonden zij voor die dichte deur. Dan maar een lief appje, zal de mama gedacht hebben. En zo gebeurde het dat poging drie een geslaagde poging werd. Ik kreeg een onwijs leuk cadeau van ze. Zo lieffff !!!!!