Nostalgie & me

Op mijn zolder staat een doos met daarin mijn oude babykleertjes, zorgvuldig bewaard door mijn ouders. Netjes gestreken door mijn moeder, een Zwitsal zeepje erin van ruim 33 jaar terug, en alles ziet eruit als nieuw.

Leuk voor later, moeten ze gedacht hebben, en later is nu!!! Ik steek regelmatig ff mijn nieuwsgierig koppie in die doos. en dan beleef je alles weer opnieuw.

Alsof je gister nog in de luiers zat,  je je buikspieren alvast trainde in de box door middel van de box spanner, en je in je eerste nog wankele tred je speelgoed rups achter je aan trok.

Die buikspieren zitten er nog ( een beetje ) die wankele tred ook. Al sta ik nu iets steviger op mijn benen. Tenzij er natuurlijk iets in het spel is wat met procentjes te maken heeft maar dat is gelukkig sporadisch te noemen.

Afijn, ik meende van de week dat ik onze box spanner van een schoonmaakbeurt moest voorzien, want deze is destijds waarschijnlijk aan de aandacht van mijn ouders ontglipt. Logisch natuurlijk met vier opgroeiende kids in huis dus ik verwijt ze niets.

Maar ik kan u vertellen dat lange vinger koekjes van mijn zusje en de stukjes banaan, nu inmiddels

opgedroogd natuurlijk, nog lekker vast gekleefd zaten aan dit stuk speelgoed. Ik heb het eraf gelikt. 

Ik hoor u denken " serieus, heeft ze het eraf gelikt ?" natuurlijk, u had hetzelfde gedaan toch? ; )

En terwijl ik zo mooi bezig was, dacht ik " ik moet nog foto's hebben van mijn kindertijd waarin al deze speelgoed fratsen voorbij komen. Dus ik trok een sprint naar de zolder, dook met mijn koppie in een andere doos, en vond deze foto's.

Dit blijft natuurlijk onder ons, maar ik slaap u nog steeds precies in dezelfde houding. U mag de speen en de luier weg denken.

Ik voelde mij waarschijnlijk eenzaam, en heb tijdens mijn middagdutje al mijn speelgoed vrienden uit de mand gehaald om mij te vergezellen in bed.

En gezelligheid moet je zelf maken, dus besloot ik hier even bij mijn oudste broertje in de box te klimmen. U ziet, ook hij trainde zijn buikspieren met de box spanner.

Het kan niet anders dan dat mijn uk straks peuter en kleuter gym overslaat, en hij of zij gewoon gelijk in de ringen hangt, á la Epke Zonderland.

Onze eerste ontmoeting

Op zondag 13 september beviel vriendin Ilona van haar tweede kindje. Een prachtige dochter, en gisteren mocht ik haar voor de aller eerste keer ontmoeten. Heerlijk !!!

De kinderwagen met daarin de jongste telg staat lekker buiten, en ik kan alleen maar groot voorstander zijn van buiten slapen.

Terwijl wij koffie drinken, en ons tegoed doen aan een oer Hollands beschuit met muisjes, vertelt Ilona over de bevalling. De aanloop erheen is hilarisch te noemen. Ik had niet anders kunnen verwachten, en de manier waarop Ilona dit alles vertelt is podium waardig.

Ik denk bij mezelf: "'schat je moet gewoon naast Claudia de Breij en Brigitte Kaandorp op het podium gaan staan. je zal volle zalen trekken. En je hoeft er niet eens moeite voor te doen.

Zo ben je, zo was je en zo ken ik je. Je weet je belevenissen altijd zo heerlijk zonder blikken of blozen onder woorden te brengen. Tjonge wat een geweldige tijden hebben we samen beleefd.

Het is nu niet anders, de praat blijft, de humor is nog altijd hetzelfde. Enkel heb jij nu samen met jouw mannetje een heerlijk gezin. En sta ik aan de vooravond ervan.

We kletsen, lachen voornamelijk, en ondertussen vraagt jouw oudste je aandacht. Je rent, springt en vliegt achter hem aan. Terwijl hij op zijn traptrekker door de grote boeren schuur sjeest, de moestuin onder handen neemt en zijn zusje vakkundig in de kinderwagen verplaatst.

De wasmachine en de droger maken overuren, en ondertussen schenk je nog een bakkie in. Stelt me gerust door te zeggen " Schat geloof me je weet precies wat persweeën zijn, ook als je ze nog nooit eerder gevoelt heb". "Gelukkig" denk ik. "Iedere idioot kan bevallen dus ik ook." das dan weer geregeld.

Ik hoor vanuit de keuken een zacht gehuil. Etenstijd!!! Ilona plukt haar oogappel uit de kinderwagen, en zo snel als ze aan de borst ligt zo snel valt ze ook weer in slaap, en zo snel ligt ze heerlijk bij mij.

Ik geniet met volle teugen. En heb enkel een heel klein pamper kontje vast, haar beentjes nog opgetrokken zoals alleen pasgeborenen dat kunnen. En ik bestudeer, en ik ruik, want niets ruikt zo lekker als pasgeboren baby's, en één van de nieuwste geuren van Lancôme.

Na een tijdje leggen we haar terug buiten in haar kinderwagen, ze slaapt. Wij kletsen verder totdat opnieuw de honger het wint van haar dutje.

Na twee tellen borst, komt grote broer aangewandeld. Iets met een peuterongelukje die niet onopgemerkt kan blijven. Ilona vertrekt met haar oudste naar de bovenverdieping, en drukt me op het hart dat een ligbad vooral met kleine kinderen een uitkomst is.

Dit peuterongelukje levert mij nog even wat prachtige momentjes met de kersverse dochter op. En ik kan niet wachten tot ik zelf mijn klein heerlijk opgekrult pamper kontje vast kan houden.

Morgen wordt ze vijf!!!

Een mijlpaal.

Het bericht dat ik destijds ontving dat Jens er een broertje of zusje bij kreeg.

Het berichtje dat ik kreeg op een zondag ochtend van haar mama nadat ik een avondje had doorgehaald op een verjaardag van vrienden. Nog geen drie uur oud was ze toen.

Ik zat in mijn boxershort op de bank met een ontbijtje toen het bericht kwam dat ze geboren was. De avond ervoor had ik het er nog met vrienden over gehad. Dat ik het spannend vond, dat het elk moment kon gebeuren. Benieuw was ik...knetter benieuwd.

De reeks namen die destijds voorbij kwamen aan de keuken tafel, met de vraag welke namen wij mooi vonden?  Ze zaten er tussen, tussen al die andere namen, her en der verspreidt. Ik vond ze mooi toen al, nu nog steeds.

Mijn antwoord op het naar buiten komen van haar naam: "'Dat past mooi achter op een cross shirt".

De kleine blonde versie van haar mama. Die haar spenen verstopte in de subwoofer. Die voor de duvel niet bang was. Die haar eerste stappen zette waar ik bij was, tussen haar papa en mij in.

Onze grootste Sinterklaas fan. Die na een korte uitleg van papa en mama dat Sinterklaas weer teug naar Spanje is en volgend jaar weer terug komt, haar handjes in de lucht gooit wanneer ze via youtube een sinterklaas liedje voorbij ziet komen en dan meer dan opgetogen roept '' HIJ IS ER WEER".

Die in de zomer gerust met een I love Sinterklaas shirt rond loopt, en niet alleen het hart van de goedheiligman weet te stelen.

De kleine blonde durfal, voor wie wij destijds een t shirt lieten drukken met de tekst: I do all my own stunts".

Ik zie je nog zo voor me uit fietsen, op het oude Kawasaki fietsje van je broer, dikke snowboots had je aan. Het was volop lente maar je meende dat je echt deze boots aan moest.

Een KTM vest van je broer over je schouders hangend, je blonde lange lokken. Daar ging je...ik liep achter je aan zodat ik je op kon vangen als het mis ging.

Zij is het die wanneer zij en haar broer hier logeren, 's ochtends over mij heen kruipt en nog even naast me in bed komt liggen. Mijn kleine blonde vriendin.

Morgen word je 5 !!! Een mijlpaal, een handje vol.

Wat houden we allemaal veel van je.

Proficiat lieve kleine schat, lieve kleine zoetekauw !!!