Een exclusief kijkje achter de schermen.

Logisch dat u zich afvraagt van waaruit ik deze blog posts allemaal schrijf. En hoe ik aan die onuitputtelijke inspiratie kom.

Even een sneak preview, een kijkje achter de schermen. Daar waar het allemaal gebeurd. Ik richtte een plekje in en installeerde mijzelf hier naast de printer, mijn kleurpotloden en wat leuke tijdschriften.

En dan zal de inspiratie vanzelf wel komen zal u denken. WRONG, FOUT!!! integendeel.

Ik heb in het verre verleden twee grafische opleidingen gevolgd. De rode draad in deze opleidingen was de deadline. Deze werd er vanaf mijn allereerste les al ingestampt, DE DEADLINE!!!

Ik zie de leraar nog zo voor de klas staan, een sullig mannetje vond ik het, daar waar je met de hele klas zo over heen kon lopen, niet dat we dat deden maar het was een mogelijkheid geweest.

Van hem kreeg je de opdracht en vaak moest je hier dan drie uitgewerkte schetsen bij presenteren. Na een korte uitleg over het onderwerp kwam daar steevast die knaller van een DEADLINE!!

Laat de inspiratie maar komen dacht ik dan, maar alles wat er kwam ... geen inspiratie. Daar waar de hele klas krom gebogen over hun tekentafel lag die vervolgens zo lekker inklappen op de meest ongunstige momenten, daar zat ik vaak naar mijn kraakheldere witte vel papier te kijken en dwaalde ik nogal af met mijn gedachten.

Ik was té gefocust in de opdracht, en blokkeerde. Vaak op de terugweg naar huis in de bus daar kreeg ik de inspiratie, of tijdens mijn toilet bezoek de andere ochtend. Daarna begon ik als een bezetene te tekenen en leverde vaak keurig netjes vóór de deadline drie schetsen in.

Ik heb dus even opstart tijd nodig om een mooi product neer te zetten, en hé Rome en Parijs zijn ook niet op één dag gebouwd.

Vaak als ik aan een post begin dan komt de inspiratie gewoon en hoef ik er eigenlijk geen moeite voor te doen, het gaan in principe als vanzelf. Iets waar ik uiteraard heel blij mee ben, en dat dan ook koester.

Binnenkort hoop ik naast de blog, of zelf in samenwerking met de blog iets nieuws op te zetten. Iets waar ik me op dit moment in verdiep en de contacten die ik hiervoor nodig heb aanhaal.

Geef me nog even de tijd, want soms zit ik net als vroeger nog even té gefocust naar dat kraakheldere witte vel papier te staren.

Toch een beetje een feestje

BAM bevallen !!!

Vandaag toch een beetje een feestje want sinds enige tijd volg ik een vrouwelijke  Belgische blogger welke net als ik ervoor kiest een BAM te worden. Een Bewust Alleenstaande  Moeder weliswaar.

Simpelweg omdat ook zij op de leeftijd belandde waarop de voorraad eitjes drastisch verminderd, en in haar geval de juiste prins op het witte paard nog steeds niet voorbij kwam draven. In mijn geval is mijn vrouw al wel geboren, en dat weet ze ook, alleen onze wegen hebben elkaar nog niet gekruist.

Alhoewel ik vroeger op scouting toch best aardig kompas kon lezen, maar zodra we moesten lopen of op de fiets naar een kampterrein gingen schaarde ik mij altijd ergens achteraan in de rij.

De keer dat ik perse vooraan wilde fietsen om de jongens te laten zien dat ik toch echt de weg wel wist naar ons buitenhuisje waar ik we al 15 jaar bijna elk weekend vertoefden, die keer fietste ik al drie keer verkeerd. En zo snel als ze me de kans gaven vooraan te fietsen, zo snel dwongen ze mij gewoon weer braaf achteraan in de rij aan te sluiten.

Kortom ik ben meer van het kijken wat ik allemaal zie onderweg, en dat is best veel kan ik u vertellen.

Afbeelding Le Civette sul Comò

Afijn, een klein feestje, want daar begon ik deze post mee. Al enige tijd volg ik deze BAM-blogger, maar nu was de spanning toch best om te snijden. Vorige week was ze uitgerekend, maar de baby bleef lekker zitten waar hij zat. Inderdaad u leest het goed, ze verwachtte een jongetje.

Na zoveel pogingen IUI , IVF mocht ze na een ICSI poging eindelijk in maart het nieuws van een zwangerschap naar buiten brengen. Haar poging om via een donor toch zwanger te raken is gelukt. 

En vanaf hier leefde ik met haar mee, liet verschillende berichtjes achter op haar blog. En vandaag mocht ik deze plaatsen

" Jaaaaa...eindelijk daar is ie dan!!!! Welkom op de wereld Walter. Dikke dikke proficiat met de komst van u kleine spruit. Elke dag kijken of er al nieuws onder de zon was, vandaag werd het wachten hier beloond. Bijtanken en genieten van dit wondertje.

Lieve groetjes"

Iets met biologische klok?

Vandaag over twee weken (ik laat het reken werk aan u over) word ik 35. Niet dat ik me daarover heel druk maak, want afgelopen zaterdag werd ik tijdens een gezellige middag op de fietscross baan nog begin de 20 geschat door een lieve moeder van wie haar dochtertje bij mij in de groep traint.

Positief natuurlijk, maar toch 35!! Toen mijn ouders 35 waren hadden ze 4 kinderen rondspringen in de leeftijd van 2 tot 12. Het enige wat bij mij rond springt ben ikzelf.

Dus heb ik maar 1 doel, mits mij dat gegund word natuurlijk, om toch echt in december te beginnen met het insemineren.

Natuurlijk weet ik als geen ander hoe dit in zijn werk gaat, want ik doe mijn huiswerk in tegenstelling tot de middelbare school periode best goed. En hé, heel moeilijk kan het niet zijn want anders leveren ze die inseminatie kit niet mee als het echt zo ingewikkeld was.

Natuurlijk houd ik mijn LH waardes keurig bij, en ben ik bijna een pro geworden met in een potje piesen. Het moment supreme moet natuurlijk goed vast gelegd worden.

Maar er zijn zoveel factoren die meespelen, en over eentje daarvan maakte mijn jongste broertje zich toch tamelijk wat zorgen, welke hij mij op de 60e verjaardag van ons pap, al kleurplaat in kleurende ten gehore bracht.

Dat zorgen maken monde zich uit in het onderwerp vruchtbaarheid, want wat nou als je niet vruchtbaar bent, en je wel steeds voor een behoorlijke som geld aan een donor uitgeeft, wat dan?

Word je dan niet moedeloos? Draait het dan niet uit op een teleurstelling?  vroeg de kleine broer zich bijna onderlip trillend af. En ik kan hem alleen maar aankijken en weg smelten. 

Mijn kleine broer, de schat, de scheet. Maar hij heeft inderdaad een punt want wat nou als ik onvruchtbaar blijk te zijn.

Om hem gerust te stellen beloofde ik zijn zorgen, en inmiddels ook die van mij met mijn huisarts te delen. Ik moest toch naar ome doc want ik heb een continu aanhoudende oorontsteking.

Dus toen mijn oren eenmaal uitgespoten waren en ik de nodige medicamentjes voorgeschreven kreeg, plopte ik de vraag over onvruchtbaarheid bij ongeruste broertje eruit. Gelukkig kreeg ik een geruststellend antwoord.

Iets met een jonge, (daar hebben we hem weer), gezonde ( pff gelukkig) vrouw, die niet rookt, niet drinkt en voldoende beweegt, daar hoefde broertje zich in eerste instantie niet ongerust over te maken. Dus broertje bij deze...je kunt even opgelucht adem halen.

Ik kan dus over twee weken gerust 35 worden, en me daarna concentreren op die rietjes.