De grote donor vraag

Een andere zaaddonor vinden

is niet makkelijk. Althans ik vind het niet makkelijk. Dus overleg ik met vriendinnen en zelfs met de bakkersvrouw bij wie ik een paar keer per week een halfje Wijtebrood afreken.

Ergens vond ik het klinische gevoel wat ik bij Cryos Denemarken had wel heel fijn.  Ik wist wie de donor was, en ik kon dan dit ook goed uitleggen aan mijn kind. Kortom ik had mijn verhaaltje klaar, voor als ik DE vraag afgevuurd ging krijgen.

Heb ik een papa?

En wie is dan mijn papa? Een voor mij meer dan logische vraag voor een peutertje van 2, die enkel omringd zal zijn door zijn of haar mama, en de vrouw die op dat moment in het leven van de mama is of zal zal zijn.

foto eigen inbreng: Mijn papa en ik 

Ik wil niet zeggen dat ik niet weet wie de "papa" is, maar dat jij als je 16 bent dat wel mag weten als je er behoefte aan hebt.

Ik wil graag dat de donor bekend zal zijn voor de kleine spruit, en dus niet via een donorbank in de anonimiteit verdwijnt.

De behoefte van mijn kind vind ik belangrijker dan het feit dat ik heel graag kinderen wil. 
Natuurlijk is dit voor iedereen anders, en dat is iets wat ik me heel goed voor kan stellen. Maar ik wil mijn kind het recht om zijn of haar "papa" te leren kennen niet onthouden.

Of de kleine er behoefte aan heeft weet ik natuurlijk niet, maar ik kan me heel goed voorstellen dat je als kind wilt weten waar je vandaan komt. Op wie je lijkt, en waarom je reageert zoals je reageert.



afbeelding bron: bol.com

Die mogelijkheid om je "papa" te leren kennen wil ik de kleine niet ontnemen.
Maar waar vind ik zo'n donor "papa"? Ik weet dat er op internet site's zijn als www.verlangennaareenkind.nl maar hoe betrouwbaar zijn deze donoren? Natuurlijk zal ik eerst een paar keer contact willen hebben met zo iemand. Een zogenaamde donordate.

Vaak zijn deze donoren wel getest op verschillende ziektes en erfelijke afwijkingen, en kun je de papieren hiervan gewoon in zien. Ik wil een klik met iemand hebben, en niet zomaar op de bonnefooi in zee gaan met iemand. Maar het idee om zomaar iemand van internet af te plukken vind ik geen fijn idee.

Dus denk ik erover om via meerdangewenst een georganiseerde speeddate te bezoeken. Deze organisatie zet zich in voor Lesbische, homoseksuele en biseksuele Wensouders. Zij hebben veel verstand van zaken, mede door hun ervaringen op dit gebied. De meest aangename constructies voor mij komen hier voorbij.


Afbeelding bron: meerdangewenst.nl

Zowel voor o.a. donorschap als co-ouderschap. Er worden speed-dates georganiseerd, waarbij je wensouders kunt ontmoeten, verhalen kunt aanhoren om elkaar zo verder te helpen. Meerdangewenst is voor mij wellicht de ideale manier.

Iets waar ik me goed bij voel. Een gevoel dat ik sinds twee weken kwijt was. Ik wilde op een eerlijke, meest voorkomende en goed georganiseerde manier mijn wens en misschien dat van een ander in vervulling laten gaan.

Dus is dit voor mij een hele goede overweging waard. En stap ik 20 maart op de trein naar ergens in Amsterdam.

Dagje Eftelingen

Afgelopen vrijdag moest ik even een post overslaan, want ik was in Kaatsheuvel. Inderdaad ik was in de Efteling. Even gezellig een dagje op en neer naar Brabant. Heerlijk!!!!

Even een dagje in die wondere wereld. Daar waar je roodkapje tegen het lijf loopt, en je de wolf vriendelijk verzoekt de zeven geitjes gewoon hun ding te laten te doen.

Daar waar ik het gevecht met Joris en de draak aan ga. En ik meer dan lijkbleek uit de Vliegende Hollander stap. Niet omdat ik de achtbaan eng vind integendeel zelfs, maar ik hou niet van donkere ruimtes, met van die afschuwelijke spookachtige geluiden waar je elk moment een enorme schrikreactie kan verwachten. 

Niet dat die komt....maar in mijn hoofd is hij gewoon aanwezig. Tot grote hilariteit van mijn zusje. Met mijn vingers in mijn oren en mijn ogen stevig dichtgeknepen kan ik alleen maar hopen dat dit zo snel mogelijk achter de rug is. Eenmaal buiten kan het niet hard genoeg gaan, en niet lang genoeg duren. 

Ons mam staat aan de kade te kijken hoe wij dit avontuur aan gaan. En schiet in de lach wanneer ze in de verte een lijkbleke versie in de gedaante van haar oudste dochter ziet zitten. Ze gebaard nog even naar haar gezicht en wijst vervolgens naar mij. Spierwit kom ik samen met mijn zusje voorbij varen. 

Mijn zusje begierd het, heeft kramp in haar kaken van het lachen, en vertelt mijn moeder in geuren en kleuren dat ik zelfs in het begin van de rit al zo wit was dat ik in het pikkedonker gewoon opviel. 

Enfin, we vermaken ons opperbest. Ik geniet voornamelijk van alle ouders die bepakt en bezakt hun wandelwagens volbehangen met luiertassen, en kinderrugzakjes. Die in uit alle macht hun enthousiaste kroost bij elkaar proberen te houden. 

Die al duwend achter een wandelwagen met nog een heel klein prutsje in een draagzak voorop hun buik, hun drie oudste kids klaar maken voor een ritje in de achtbaan. 

Een kereltje van amper drie jaar wandelt voorbij, op dat moment staan wij net bij de hoofdattractie van het park, de BARON. " oh daar ga ik later ook in " roept de dappere dodo enthousiast. " Inderdaad over een jaar of tien," voegt zijn papa er aan toe.

Er wandelt een lesbisch stel voorbij, met elk een kind onder hun hoede. De één aan de hand de ander nog in de buggy. Even later kom ik ze weer tegen, de rollen zijn inmiddels omgedraaid. 

Wat geweldig denk ik nog...dit wil ik later ook. Gezellig met mijn vrouwtje naar zo'n park. Nemen we de kids mee als excuses. En gaan we ons boekje te buiten in de Carnaval festival.

Behangen wij onze Bugaboo's en Easywalkers net zo vol. En lopen we met natte washandjes snoeten te poetsen, en luiers te verschonen, terwijl de oudste al hangend in je broekspijp een smeekbede doet omdat hij zó graag NU in die verschrikkelijke achtbaan wil. 

En terwijl zij die oudste van haar afschud, kan ik al rennend op zoek naar de middelste die lekker dromend gelijk als zijn moeder alvast het park verkent. Oh wat heerlijk. 

En terwijl we onze kinderschaar bij elkaar proberen te houden, en ze daarmee ook tevreden willen houden, kijken we elkaar nog maar eens aan. Jij wilde kinderen, ik wilde een hond. Nee grapje...

Volgend jaar gaan we weer jongens, dan zijn jullie allemaal net die paar centimeter die je nu te kort komt groter gegroeid. En kun je na hartenlust gezellig je maaginhoud in de nek van degene die voor je zit parkeren. Pak ik alvast dat natte washandje uit je rugzakje.

De volgende poging

Vorige week deed ik een zwangerschapstest

Negatief helaas, en een dag later kwam de reality check. Natuurlijk had ik gehoopt dat ik na de eerste zelf - inseminatie poging gewoon zwanger zal zijn. Hip Hip Hoorah, en we dansten en we sprongen en ik kocht gewoon alvast van die super gave kleine DC skate schoentjes. Of Etnies of Vans als het maar skate is. Maar helaas. Niet dit keer.

Van mijn jongste broertje die gewoon lekker met zijn bruine bakkes en zijn lieve vriendin Kite les geven aan de andere kant van de wereld kreeg ik een lief berichtje. "En we geven de hoop niet op natuurlijk. xxx" appte hij. 

Inderdaad, dit was pas de eerste poging, 

en wat mag ik verwachten. Ik weet net zo goed als alle andere mensjes om mij heen, dat de kans dat je zwanger bent na de eerste keer gewoon nihil is. Dat het niet zomaar even een dingetje is. Dat er een hoop energie in gaat zitten, zowel fysiek als mentaal. Ik denk te weten wat me te wachten staat. Een KID of IUI behandeling misschien zelfs IVF en in het laatste scenario ICSI. De technische kant van het verhaal weet ik, maar met wat het met me zal doen daar kan ik enkel naar blijven gissen.

Er zal een nieuwe donor moeten komen

iemand die bekent zal willen zijn voor die kleine spruit. De vorige donor was ook bekent. Bekent in de zin van: ik had toegang tot kinderfoto's, ik wist zijn hele geschiedenis, zijn persoonlijkheid, waar zijn interesses lagen, hoe hij in het leven stond en wat zijn motivatie was om donor te worden. Ik had oprecht een klik met deze donor. Dus het idee dat ik nu opzoek moet naar een ander iemand, kwam wel even rauw op mijn dakje vallen.

Ik wil mijn kind kunnen uitleggen wie zijn of haar donor "papa" is. 

Hem of haar de kans kunnen geven degene te kunnen ontmoeten als de kleine daar behoefte aan heeft. En zulke donoren zijn er. 

Gisteren had ik een afspraak staan met de huisarts, een gezellige meneer. De dag ervoor al had ik een belletje gepleegd naar de afdeling Gynaecologie en verloskunde in het streekziekenhuis hier.

Ik deed mijn verhaal en vroeg wat de mogelijkheden waren. " kan ik als alleenstaande lesbische vrouw, bij jullie terecht voor een KID of een IUI behandeling met donorzaad?" een voor mij inmiddels heel normale vraag. Voor de vriendelijke mevrouw aan de ander kant van de lijn, een ietwat verrassende vraag, ze vond het wel heel leuk, kreeg ik de indruk. 

En ik vroeg of ze lesbisch was, of gewoon al helemaal klaar met mannen, en nu eindelijk zichzelf gevonden had. Ze open en eerlijk uit de kast gekomen was, en of we niet al een date konden hebben?

Grapje.....je schrok hé? Geef het maar toe. Enfin ...ze was vrolijk ietwat lacherig dus wie weet ; )

Ik kreeg het antwoord waarop ik gehoopt had, maar wil toch even het één en ander bespreken, en daarvoor had ik een doorverwijzing van de huisarts nodig.

Dus gister ochtend fietste ik in alle vroegte door een prachtig wit gekleurd landschap met een opkomend zonnetje naar deze allervriendelijkste huisarts.  Ik wachtte netjes in de wachtkamer en al verrassend snel was ik aan de beurt.

Het is verrassend leuk dat wanneer je je verhaal doet, je zelfs de huisarts ziet glunderen. Hij zal wel gedacht hebben. " tussen alle grieperige snotneuzen, en ingegroeide teennagels, door is dit wel de meest bijzondere vraag van vandaag. En in 1 klap maakte ik de huisarts weer huisarts waardig. 

De beste meneer glunderde, hij glunderde zolang het gesprek duurde, hij glunderde van oor tot oor, en in no time kreeg ik de doorverwijzing voor de afdeling Gynaecologie en verloskunde. 

Nu ga ik opzoek naar een andere donor, ik moet zeggen dat ik dit best een hele uitdaging vind. Ik zit nog net iets teveel met de vorige donor in mijn hoofd. Met hem had ik die klik. Hij zat veilig daar in Denemarken, en ik zat veilig hier. Het idee dat ik nu contact ga leggen met iemand die lijfelijk meer in de picture is, vind ik best eng. 

Ik houd het liever klinisch, 

en dat zal ook gebeuren. Maar toch zal ik deze meneer een keer gaan ontmoeten. Kijk gelukkig hoef ik niet eens een beetje met hem het nest in te duiken, ik ben lesbisch for crying out lout, ik val op vrouwen, heb het bed met ze gedeeld en ik zal niet anders willen. 

Hij is het stukje bouwsteen dat ik nodig heb, met alle respect. Ik wil het belang van mijn kind voorop stellen, hem of haar het recht en de mogelijk geven deze persoon te ontmoeten. Dus vind ik een klik met deze persoon heel belangrijk. 

En weer kijk ik naar de documentaire die Mirella van Markus des tijds maakte. "Wij willen ook een kind." wat een aanrader is dit. De manier waarop Mirella en haar vrouw Claudia de ideale constructie 

proberen te vinden, wat betreft de omgang met de donor en dit alles in belang van hun dan nog ongeboren kindje vind ik bewonderenswaardig.

De ideale constructie is voor iedereen verschillend natuurlijk, en ik kan mij best vinden in de constructies die in deze documentaire voorbij komen. Ik ga lekker op zoek. Een stukje donor daten dan maar. 

Gelukkig zijn er site's genoeg voor wensouders. Een daarvan is deze meerdangewenst.nl , wellicht kan ik hier mijn licht eens opsteken.