Een meisjes moeder ??

Dat ik geen meisje meisje ben mag duidelijk zijn, althans voor de mensen die me kennen.Natuurlijk had ik een pop twee zelfs. Maar ik bracht mijn spaarzame kindertijd liever door met het leegscheppen van de zandbak, een beetje boompje klimmen, rondjes fietsen of simpelweg op een skateboardje staan.

Wanneer mijn moeder voor mij een jurkje uit de kast trok, klaagde ik steen en been. Ik moest de dingen niet, afschuwelijk vond ik ze. En dat vind ik nog steeds. Doe mij maar een broek, een korte broek een tuinbroek, een skatebroek of een beagy jeans, maar please skip die jurk. 

Geen meisje meisje dus. In dit huis vind je geen schoenen in overvloed, geen stilletto's, pumps of andere, in mijn ogen, ongemakkelijke dingen. In dit huis vindt je een stel skateschoenen, wat slippers, echte mannen werklaarzen en dure motocross laarzen. Thats it, thats all. Meer word het niet, en meer gaat het ook niet worden. Tenzij ik natuurlijk een vrouw aan de haak sla die haar hele garderobe hier parkeert, maar dan nog zijn ze niet van mij. 

Ik houd ook niet zo van vrouwenpraat, ik kon ze op de basis school al niet volgen, en nog steeds denk ik wanneer ik op een verjaardag zit...."heb je het nu echt over welke panty's je waar gekocht hebt? En hoezo ga je helemaal uit je dak wanneer de nieuwste BK pan onder in jouw keukenkastje staat te pronken.? Ik begreep ze niet, ik begrijp ze vaak nog niet. Maar mijn hemel wat vind ik ze mooi. Niet allemaal natuurlijk, maar toch. 

Nee ik praat liever met mannen over vrouwen, mannen praten ook makkelijker, of nee wacht, Ik begrijp ze beter, denk ik. Dat maakt het praten ook makkelijker. Mannen kennen geen schaamte, die zeggen gewoon waar het op staat. Het is zwart of het is wit, en " jezus wat een lekker wijf is dat."

Ja...ik communiceer met mannen, alsof ik er zelf een ben. Mijn beste vriend en ik hebben, zo zeggen we dat ook altijd, "mannen praat".  Je kunt wel raden waar dat over gaat.

Ik houd niet van paard rijden, sterker nog ik ben er bang voor. Naar een nagelstudio is wel het laatste wat ik doe, en een workshop volgen? nee neeeeeee...ik sta liever op mijn skateboard, of achter het starthek van de fietscross.

Maar wat nou als ik straks een meisje krijg? 

Volgens een vriendin ben ik een echte jongens moeder. Maar stiekem vind ik het krijgen van een meisje wel héél erg leuk. En waarom weet ik niet precies. Misschien wel toen ik opeens deze foto's in het magazine MAMA zag staan.

Misschien is het omdat je er dan een vriendinnetje bij hebt. Een zorgzaam klein meisje. Die " ik bak wel even broodjes hoor mam, blijf jij maar lekker liggen je bent toch ziek?" roept vanuit een inmiddels ontplofte keuken. Maar ach ze bedoelt het zo goed.

Of die " wacht maar,  ik heb jouw tandenborstel ook alvast in de koffer gedaan hoor," zegt wanneer we weer op vakantie gaan. 

Een klein vriendinnetje, speciaal voor mij. Ik heb er wel eentje, ze is inmiddels 5, en als ze hier logeert helpt ze me mee. Zij weet welke kleren zij en haar 3 jaar ouder broer moeten dragen, welke tandenborstel van wie is, en ze kruipt 's ochtends wanneer ze wakker word nog even gezellig bij mij in bed. Maar dat kleine vriendinnetje breng ik de ander dag weer samen met haar broer terug naar huis.

Ik heb dan even kunnen proberen hoe het is om een staartje te maken, resultaat..."ach schat we doen er wel een knipje in vandaag, mama maakt straks als je thuis wel een staart." 

Het lijkt me zo leuk..dat eeuwige gepruts met staartjes. Daarom en omdat de kleine vijfjarige vriendin hier wel eens logeert heb ik alvast standaard een paar van die knipjes dingen in huis.

Een meisjes moeder, ik zie het mezelf al wel doen hoor. Eerlijk....ik kan best nageltjes lakken, en nog netjes ook. En als jij een jurk aan wilt, prima!! Al moet ik er tot in de late uurtjes nog een plaatje van een Dino op naaien, omdat je een Dino periode hebt, ook goed. 

En als jij besluit in je pyjama naar school te gaan - tenzij het een Frozen pyjama is, want hé die blijft gewoon netjes in de winkel waar hij hoort-,  dan heb ik er eigenlijk niet heel veel op aan te merken. 

Als je maar lief bent, en niet kattig doet, als je maar niet bijt of krabt zoals gemene meisjes dat doen. Slaan en schoppen mag, mits de ander dat ook bij jouw doet. Als je maar niet roddelt en achterklapt, en als je maar thuis komt na een avondje stappen. Dan ben ik een blije moeder, een blije meisjes moeder.

Brood vs Bruna, Bruna vs Brood

Ik kan me denk ik voorstellen dat wanneer je kinderen hebt alles in het leven draait om degene die jij zo nodig op deze wereld wilde zetten. Jij wilde er zo graag iemand bij om van te houden, om je creaties op te kunnen botvieren, en vooral om heel veel lol te maken.

Zoals -en ik blijf het herhalen, één van de door mij meest begeerlijke vrouw van Nederland Claudia de Breij, zo prachtig in haar boek "Krijg nou Tieten''-  omschrijft.

 "Je hebt iemand verwekt, jij hebt iemand die rustig een eeuwige slaap sliep wakker gemaakt zonder dat die erom vroeg, dus is het nu aan jouw om dat wakker zijn de moeite waard te maken".

Inderdaad dat klopt, ik ga proberen net als Claudia dat inmiddels al een jaar of wat doet, dat "wakker zijn"  meer dan de moeite waard te laten zijn.

Maar ik was al iemand voordat "jij" er was, en die iemand verdwijnt niet nu "jij" er gelukkig bij bent. Ik houd van goede muziek, en hopelijk ga jij dat straks ook waarderen. Dus de godganselijke dag naar die Pardon my French achterlijke kinderliedjes luisteren daarvan kan ik je nu al vertellen, dat dat niet gaat gebeuren.

Het feit dat ik dan  jouw mama ben, veranderd niet aan het feit dat ik mijn eigen identiteit aan de kant schuif, en me ga hijsen in zo'n typische standaard mama rol. Ik denk dat ik veel leukere mama voor jouw kan zijn, wanneer ik lekker kan blijven doen wat ik leuk vind, en vooral kan blijven wie ik ben.

Want geloof mij ik ben echt leuk. En wanneer iemand je zal vragen wie de leukste mama is, zal jouw kleine wijsvingertje al als een soort van voorgeprogrammeerd iets standaard naar mij wijzen.

Het zal dus een Brood vs Bruna kwestie worden.
Maar dat het leuk gaat worden is een feit. En dat ik je wel kan opvreten om wie je bent ook

Inmiddels kan ik niet anders dan toegeven dat er hier al behoorlijk het één en ander gevolg van Dick Bruna de drempel gepasseerd is.

Het varken is nog een nalatenschap van mij. Ik heb het zorgvuldig van mijn eigen kwijl voorzien, evenals mijn siblings. Het lag standaard bij ons on de box, en nu staat hij met zijn stekkerneus te pronken op een plankje in wat de babykamer gaat worden.

Vergezeld door een boekje wat ik jaren geleden eens kocht op de Negenmaandenbeurs. Iets waar ik me nu niet meer durf te begeven. Maar waar ik me destijds samen met mijn vorige werkgever die eveneens een vriendin was behoorlijk heb laten gaan, in de zin van dat we het wel heel héél erg gezellig hadden.

Het knuffeldoekje en daarbij de speenclip kreeg ik zomaar cadeau toen mijn kleine sis en ik de BugaBoo gingen halen. Ik kocht de wagen der wagens via marktplaats, want ik wilde absoluut geen godsvermogen uitgeven aan een wagen die door weer en wind moet.

Ik wil niet als een klein kind staan te janken wanneer er een krasje op komt of wanneer ik die enorme plas opvliegend water -die zojuist door een auto die net te dicht langs de stoeprand reed-, kop.
Komen die zwembandjes ook nog eens van pas

Een lieve en leuke bijkomstigheid dus, van deze aller aardigste mensen. Hun adres staat al genoteerd zodat een geboortekaartje rechtstreeks vanaf de drukker bij hun in de brievenbus kan belanden.

Tussen de verzameling speentjes van merken als Avent, Bibi pronkt er als vanzelfsprekend een Nijntje speentje van Difrax, gewoon omdat die té schattig was, en ik inmiddels uitgekeken ben op mijn duim.

Brood vs Bruna, of toch meer Bruna vs Brood? Ik denk dat laatste. 


Heeft Dick Bruna ook bij jouw / jullie in huis zijn sporen na gelaten? En struikel jij dagelijks over een Nijntje puzzel? In hoeverre is dit icoontje ook bij jullie een steeds terugkerend iets?

Jack bestelt een broertje

Op zoek naar een roze uitdaging ,

Er heerst griep in huize weltevreden, er heerst griep onder vrienden en bekenden, kortom we zijn in de ban van. Het is lang geleden dat ik me zo kak voelde. Mijn beste vriend is mijn bed, en een nieuwe post plaatsen gisteren zat er simpelweg niet in.

Ik heb het geprobeerd echt waar...maar wanneer je met je koppie op het toetsenbord dreigt te belanden is het verstandiger een iets meer horizontale houding aan te nemen in de vorm van naar bed te gaan.

Maar goed wanneer je dan zo weg gekropen onder dat dekbed jezelf ligt te herpakken, en je vervolgens met je dekentje naar de bank begeeft heb je uitgebreid de tijd om eens over verschillende dingen na te denken. Want hoe ga ik mijn kinderwens een invulling geven?

Ik kijk nog maar eens op de site van meerdangewenst Leuk om te zien welke constructies er bestaan, en dat het "Roze" gezin al bijna net zo ingeburgerd is dan het traditionele gezin. Maar dat dat bij veel instanties nog niet als "gewoon" word gezien, blijkt wel uit mijn vorige post "Hoezo traditioneel".

Ik bekijk de trailer van een komedie over lesbisch ouderschap, en over Roze kinderen.
"Jack bestelt een broertje" is een kinderfilm uit 2015 waarin de 8-jarige Jack dolgraag een broertje wil, en zijn moeders er dagelijks om smeekt.

Wanneer hij jarig is krijgt hij een konijn, dus niks geen broertje. Als Jack ontdekt dat zijn moeders hem via het internet besteld hebben, gaat er een wereld voor dit kleurrijke kereltje open. Hilarisch lijkt het me, en wat kun je toch wegdromen bij zo'n typische Nederlandse kinderfilm.

Als de aftiteling voorbij dendert zie ik dat de blonde Jack gespeeld word door een kereltje met een wel heel leuke naam, Matsen Montsma.

Heey wat leuk denk ik "Matsen". Klinkt een beetje Deens of Zweeds, ook omdat dit kereltje zo heerlijk blond is leg ik deze link. Maar Matsen blijkt gewoon een Friese naam te zijn. Toch vind ik het erg grappig.


Afbeelding via bron: Jackbestelteenbroertje.nl

Ik houd wel van een beetje anders dan standaard. Ik zat in Friesland op school For Crying out lout. En hoewel ik meer bij de directeur aan tafel zat, konden wij als leerlingen echt heel goed met elkaar overweg.

Zo goed zelfs dat wanneer er een reünie plaats zal vinden ik in mijn slaapzak voor de deur zal liggen. Vergezeld door de anderen denk ik. En we zouden het heel gezellig hebben in die slaapzak. Want jaaaa, mijn eerste kennismaking met twee lesbische klasgenoten vond daar real time plaats net als mijn eerste kennismaking met een joint. Wat geen goeie kennismaking was overigs.

De lesbische vriendinnen schroomden er niet voor elkaar tijdens de pauze even flink te staan zoenen op het bankje voor de school. Bere interessant vond ik het toen al.

Ik was de  één van de jongste van de school en nog nat achter mijn oren, echt veel durfde ik er toen niet mee te doen. Ik had net mijn eerste legpuzzel af, dus kom op zeg, hoe moest ik nou weten hoe dat zoenen in elkaar stak.

De sfeer onderling was super. We kwamen altijd voor elkaar op, en toen er op een dag een paar psychotische patiënten tijdens een wandeling door het bos - grenzend aan onze school - op een nogal dreigende manier " Lesbisch lesbisch" riepen, zijn we met een man of 16 bij Frank in de auto gesprongen. (Frank was de hunk van de school, en de enige met een rijbewijs).

We hadden maar één doel, wij schakelen deze "Lesbisch haters" uit. We will chase them for life, al moeten we je misserige lichaampje uit de drek trekken omdat we er zojuist met 16 man en een auto overheen gereden zijn, you will never hate a lesbian again. Enfin Friesland was een leuke ervaring, leuke mensen dus de Friese naam Matsen blijft nog even in mijn achterhoofd.

Oke waar waren we? O ja ik  had een goede reden om te kijken op de site van meerdangewenst. Want hoe ga ik die kinderwens toch eens een invulling geven. Kies ik voor een donor die ten alle tijden voor de kleine bekend is, en wanneer er behoefte naar is, er regelmatig een ontmoeting plaats kan vinden, of is het co-ouderschap ook een overweging waard?

Bijvoorbeeld met een homo-stel, die net als ik heel graag een kindje willen en zo elkaars wens in vervulling kunnen laten komen. Natuurlijk zitten er overal voors en tegens aan, maar ik moet alles een overweging waard laten zijn. Althans zo voelt het voor mij.

Ik word een beetje heen en weer geslingerd tussen ideaal beelden. Hoe kan ik nou weten wat goed is, wat goed voelt, en wat de meest mooie oplossing voor een kind is. Dat hij of zij meer dan gewenst zal zijn mag duidelijk zijn. Dat ik er soms midden in de nacht van wakker schrik ook.

Hoe ziet jouw ideale constructie eruit, waarom heb jij bijvoorbeeld gekozen voor een donor al dan niet anoniem? 

En hoe ziet jullie co- ouderschap eruit, is het de ideale oplossing of meer een gedoe tussen twee werelden ?  Liggen jullie samen op één lijn qua opvoeding, en hoe reageert jullie wenskindje op het heen en weer gesleep tussen deze twee werelden? 

Ik ben reuze benieuwd naar jullie ervaringen, dus wanneer een een comment achter wilt laten kan dat natuurlijk onder aan deze post. Alvast super bedankt.