Jack besteld een broertje de film

Ik had hem al graag eens willen zien, maar kon hem nergens terug vinden, de film "Jack besteld een broertje." Tot ik hem een week of twee geleden op een zondag ochtend, je kent ze wel heerlijk onderuitgezakt voor de tv met alles wat Zapp te bieden heeft, voorbij zag komen.

Vanaf 30 oktober zend Zapp elke zondag om 9:00 uur een familie film uit. Waaronder dus deze film. "Mooi" dacht ik. "Krijg ik hem toch nog te zien, en ik hoef er niet eens moeite voor te doen". Deze GA ik kijken, al staat de hele wereld in brand ,-en dat staat ie ook gewoon- niets en niemand weerhoud me van mijn momentje met Jack en zijn twee mama's.

Inderdaad Jack heeft twee mama's. Reden te meer om te kijken dus. Want bij mijn "coming out " vertelde ik aan iedereen die het maar weten wilde dat mijn kind straks ook twee mama's zal hebben.

Gisteren was het dan eindelijk zo ver. En omdat ik wel vaker gewoon de wekker zet om naar een programma van Zapp te kijken, zoals je in deze post kunt lezen, was dat gister ochtend niet anders.
Ik was er klaar voor. And so was Jack!!!

Een guitig ventje wiens koppie mij doet denken aan een leuk kereltje hier in uit de buurt. De kleine blonde spring in't veld word omringt door een oom en tante, drie vervelende neefjes, en zijn beide mama's. Ze wonen naast - en met elkaar.

Jack wil al jaren niets liever dan een broertje, en terwijl iedereen hem een ander verhaal verteld over hoe baby's in je leven komen, houd Jack er zijn eigen idee op na. Zijn biologische mama at immers heel veel slagroom en augurken, en kreeg toen een hele dikke buik. Een buik met een ei erin. En op een dag kwam dat ei eruit. En uit dat ei kwam baby Jack.

Nu een dag voor zijn 8e verjaardag weet hij zeker dat hij een broertje krijgt, want zijn mama eet alweer veel augurken en zet regelmatig haar mond aan de tuit van de slagroomspuit.

De wereld is dan ook te klein als Jack op de dag van zijn verjaardag een konijn krijgt, een "Broer konijn." Belachelijk vind hij het. Want hoe moeilijk kan het nou toch zijn om hem gewoon een broertje te geven. Iets waar hij al zoooooo lang om vraagt.

Twee mama's kunnen nooit samen een kindje maken, "Daarvoor heb je Willie's nodig" legt zijn niet biologische mama hem uit. En alleen mannen hebben willie's. Die geven ze dan aan de vrouw en zo krijg je een kindje.

En dat het allemaal niet zo makkelijk is om zomaar aan Willie's te komen, leggen zijn mama's hem goed uit. Geen reden voor Jack om zijn wens dan maar aan de wilgen te hangen, want zo moeilijk kan het toch niet zijn? Je gaat gewoon op zoek en vraagt om Willie's.

En dat is precies wat Jack gaat doen. In zijn zoektocht naar die Willie's ontmoet hij mannen die allemaal ergens wel iets eigenaardigs hebben, en onbedoeld bouwt hij een band met ze op.

Een heerlijke film vol kinderlogica. Dat Jack aan het einde van zijn zoektocht er achter komt dat het krijgen van Willie's eigenlijk toch niet zo makkelijk is dan dat hij denkt, beseft hij maar al te goed. Maar Jack's besef van het belang van vriendschap en het hebben van een lieve familie om je heen blijkt nog groter.

Wat een leuke film is dit. Er word een situatie geschetst die gewoon heel normaal is. Opgroeien met twee mama's en daar geen punt van maken. Een lekker zooitje ongeregeld, is het. Rond vliegende kinderen. Een puberende neef, een vriendinnetje die Harry heet, en twee mama's die onvoorwaardelijk van hem houden.

Leuk leuk leuk...vind ik hem. En nog leuker vind ik Jack, die sinds zijn 8e verjaardag elke dag met een paar konijnen oren op rond loopt. Gewoon omdat er geen schaamte is, en hij net als zijn mama's mag zijn wie hij is.

Chapeau Jack!!

Instagram, Facebook en mijn lack aan social media skills.

Het opzetten van een bedrijfje naast deze blog, dat is waar ik de laatste tijd flink mee bezig ben. Maar zonder slag of stoot gaat het niet.

En natuurlijk heeft iedere ondernemer in de dop daar mee te maken. Want voor niks gaat de zon op toch? Ik ben al dagen bezig met het aanmaken van een simpel Instagram account. Hoe moeilijk kan het zijn zal je denken, nou moeilijk genoeg om mij af en toe gewoon lekker even helemaal tot waanzin te drijven. Om verdrietig van te worden gewoon. Maar dan ook echt verdrietig hè.

Ik ben niet zo iemand die (en ik ken er eentje) echt elke zucht op haar facebook pagina zet. Geheid dat jij er ook een handjevol van kent. Reden genoeg voor mij om zo iemand niet langer meer te volgen. Je gaat gelukkig nog net niet mee naar de w.c zeg...allemachtig man.

Maar goed. Ik wil mijn bedrijf op de markt zetten en dan heb je toch echt nogal een Social Media kit nodig zeg.

Ik kom uit het reclame wereldje. Een wereldje dat ik qua ontwikkeling ruim een eeuw geleden verlaten lijk te hebben. Social Media training zal dus absoluut iets voor mij zijn. Ik moet het mezelf eigen maken dat ik vaker foto's maak van wat ik doe, waar ik heen ga en waarom ik erheen ga.

Dat vind de klant dan weer leuk. En leuke klanten dat is waar het uiteindelijk omdraait.

Ik schreef mijn bedrijf in bij de KvK, en wat was ik f*cking trots zeg!!! Heb ik er een foto van?? Uhhh nee...gewoon omdat ik het nogal een gedoe vind om op de stoep voor een een bedrijf als KvK mijn haar in de plooi te doen, de juiste positie of houding aan te nemen te kijken of je qua lichtinval wel goed zit. Om vervolgens te klikken, en erachter te komen dat je er gewoon ruk op staat.

Enigszins geïrriteerd verwijder je de foto om weer een nieuwe foto te maken, want je wilt er hoe dan ook leuk op staan. Ondertussen voel je je nogal ongemakkelijk, aangekeken en opgejaagd door alles en iedereen om je heen. En om dit soort irritaties te voorkomen. en omdat ik niet heel erg veel zelfvertrouwen heb, skip ik het liefst zulke momenten. En dat terwijl ik graag dingen vast leg.

Ik loop dus door, terwijl ik weet dat ik best een foto mag maken, dat er niemand is die zal zeggen..."heey Lennips sta je nu gewoon een selfie te maken voor het pand van de Kvk. Oprotten wegwezen ga je moeder pesten, de buurman of weet ik veel wie, maar hier worden geen foto's gemaakt. En een uitzondering maken doen we ook niet.

Natuurlijk mag ik foto's maken. Net als ieder ander dat doet, voor het thuisfront, voor je nieuwste vlam, voor de rest van de wereld of gewoon bedrijfsmatig.

Ik moet het mezelf eigen maken dus. Dat als ik onderweg ben naar een event, regelmatig foto's post, en daarbij nogal wat gebruik moet maken van ##### inderdaad de hashtag.

Dat die nieuwe skate sokken waarmee ik net van de trap af geleden ben omdat ze nog te glad zijn, echt bij die ene # skatewinkel # vandaan komen. En dat ik dat dan weer publiceer op mijn Instagram account.

Maar alle Jezus te paard wat moet ik er aan wennen. Gelukkig sprong vriend en website ontwikkelaar Henk voor mij in de bres. Hij is druk bezig met het maken van mijn nieuwe site. Een site waarin ik dus ook die tools als Instagram en Facebook op heb willen staan. Je kent het wel...ik maak een foto, plaats dat op het Instagram account van Keep them Hooked ( mijn nieuwe bedrijf) en vervolgens komt die foto ook weer op de site te staan.

Super handig natuurlijk en verdomd ideaal om zo je bedrijf een beetje te promoten, maar voor mij is het nu nog gewoon allemaal een beetje abra - f*cking - cadabra hoor.

Al doende leert men is mij altijd verteld dus waag ik mezelf er maar gewoon aan. Ik sta natuurlijk te popelen om dadelijk keihard aan de slag te gaan. en ben super blij met de nieuwe site die elk moment de lucht in kan gaan.

En ach met al die social media skills komt het vast helemaal goed.

Unschooling

Afgelopen maandag schreef ik hier een artikel over het principe unschooling. Want wat is nu eigenlijk unschooling? Een vraag die ik opgelost wilde zien, en zoals beloofd in de vorige post, kom ik er vandaag op terug.

Ik deed mijn huiswerk, iets wat ik niet tegenkwam op de site's die ik bezocht omtrent dit onderwerp. Voor zover ik dus weet geen huiswerk voor deze kids. Lucky ones I think!!!!

Maar wat houdt unschooling dan precies in ?

Zijn dit geen losgeslagen kinderen dan? Iets wat je al snel denkt als je hoort dat deze kinderen niet volgens de boekjes leren?

Want dat hoort toch zo, dat is wat ons ingeprent is toch?? "Volgens de boekjes" letterlijk en figuurlijk.
Het antwoord op deze vraag kan ik denk ik beantwoorden met een volmondig NEE....

Kinderen die via het unschooling principe opgevoed worden, zijn per definitie geen losgeslagen kinderen. Zij krijgen in tegenstelling tot kinderen die met name door de Nederlandse overheid verlicht worden (leerplicht) meer vrijheid in hun doen en laten. Er word naar hun behoefte geluisterd en daarbij word het lesmateriaal aangepast. In hun eigen tempo en op hun eigen manier. Niet die one size fits all shit dus waar ik het eerder over had.

Deze kids die via het unschooling principe les krijgen worden begeleid door volwassen, die ze helpen hun zelfgekozen projecten te realiseren, de kinderen (veelal van verschillende leeftijden) zijn zelf verantwoordelijk voor wat ze leren of willen doen.

Ik las een stukje over een moeder van wie alle drie haar kids volgens dit principe les krijgen.  Op een soort van school genaamd "de Ruimte""

Uitleggen wat unschooling precies is vindt ze best moeilijk. Mensen krijgen al vaak het idee dat er helemaal geen grenzen zijn, dat deze kinderen maar mogen doen en laten wat ze willen.Natuurlijk zijn er grenzen. Als een kind de hele dag op een trampoline zal willen springen dan mag dat best, maar op een gegeven moment zal er een kind komen dat ook graag op die trampoline wil spelen. Of zelfs samen met jouw op die trampoline willen staan. Dan zullen ze toch moeten leren samen te werken.

Ze komen dus voor veel keuze's te staan, ontmoeten veel andere mensen waarmee ze om leren gaan. De Ruimte is een samenleving, die onderdeel vormt van een grotere samenleving. Kinderen worden niet wereldvreemd, juist omdat ze de hele dag aan het samenleven zijn.

Om te leren samenleven heb je bepaalde vaardigheden nodig, en zij helpen die kinderen die vaardigheden te ontwikkelen wanneer zo'n kind eraan toe is.

De kinderen van deze moeder leerden al snel dat ze de ruimte mochten nemen die ze nodig hadden. Dat er geen volwassenen waren die een vooropgesteld plan voor ze klaar hadden liggen, een plan waarin staat hoe zij zich zouden moeten ontwikkelen. Want dat is waar het reguliere schoolsysteem zich schuldig aan maakt.

Pretty impressive I think!!!

Unschooling is dus een bijzondere onderwijs methode die gebaseerd is op het verwerven van ervaringen. Zij maken geen gebruik van stoffig droog lesmateriaal als schoolboeken, maar maken gebruik van enkel didactisch materiaal dat uit het leven komt. De leerstof wordt volledig aangepast op de behoefte van het kind, en afbakingen van vakken of lesuren bestaat niet. Het leren gebeurt gewoon lekker spontaan.

Jeetje dat is gewoon verfrissend dus. Geen urenlange opsluiting tussen vier muren, waar we allemaal dezelfde lesstof voorgeschoteld krijgen. Terwijl elke kind een andere behoefte heeft. Gek toch dat we buiten die schoolmuren om mogen zijn wie we zijn, ieder er een andere hobby of sport op nahoud, omdat nu eenmaal de interesses ( godzijdank ) ergens anders liggen- anders werd het wel een hele benarde positie zo achter een starthek van de fietscross- maar op school krijgen we wel allemaal het zelfde te leren.

Fouten maken mag???

Ik ging verder op onderzoek en stuitte op dit. Opletten geblazen dus. Komt ie... Een van de belangrijkste principes van levensecht leren (informeel leren)  is het dat mensen beter leren als ze meer actief kunnen zijn en ze zich bezig kunnen houden met hun eigen vragen en belangstellingen- oké nice- hun eigen ideeën kunnen testen en hun eigen fouten kunnen maken.

Fouten zijn er nu eenmaal om van te leren toch. In het huidige schoolsysteem worden fouten radiaal afgestraft. En geloof mij...als je net als ik nogal gevoelig bent wanneer iemand je afstraft voor iets wat je nog helemaal niet onder de knie hebt, dan is dat nou niet bepaald een stimulans om door te gaan.

Ene Manu Kapur, onderzoeker aan het Learning Science Lap stimuleert de reputatie van het maken van fouten. "Productief falen" noemt hij het. Huh hoe komt ie daar dan bij, hoor ik u denken. Gelukkig bied Anne Murphy Paul -Ik ken hem ook niet hoor- daar uitkomst. Hij beschrijft het in het schrijven over zijn werk in een uitgaven het het tijdschrift Time als een paradox in leren.
"Hoe meer je strijdt en zelfs faalt terwijl je probeert om nieuwe informatie te beheersen, hoe beter je waarschijnlijk bent in het herinneren en later toepassen van die informatie.

Duidelijk toch??

Het bied mij in ieder geval perspectief en ik vind het een behoorlijke overweging waard. Ik wil namelijk niet dat mocht ik straks nog iets van moeder worden, dat ik mijn kroost blindelings naar een school stuur waarvan ik weet dat ze voorgekauwd lesmateriaal te verstouwen krijgen. Dat ze binnen die vier muren opgelegd krijgen wie ze moeten zijn, i.p.v wie ze mogen zijn. Laat het gewoon een overweging waard zijn.